Լրահոս

Բանակ մեկնելուց առաջ միշտ ասում էր գնալու եմ հերոսանամ ու…Հերոս Սարկիսյան Գոռի մասին

Բանակ մեկնելուց առաջ միշտ ասում էր գնալու եմ հերոսանամ ու…Հերոս Սարկիսյան Գոռի մասին

Հերոս Սրկիսյան Գոռի մտերիմ ընկերը պատմում է նրա մասին. Սարկիսյան Գոռ, ծնվել է 2002 թվականին Երևանում։ 6 տարեկանից զբաղվում էր սամբո և ձյուդո մարզաձևերով, ուներ բազմաթիվ հաջողություններ, երիտասարդական հավաքականի անդամ էր, միջազգային մրցաշարերի հաղթող։ Երազանքն էր դառնալ Եվրոպայի և Աշխարհի չեմպիոն, սակայն չհասցրեց։

Ընդունվել էր Ֆիզիկական կուլտուրայի ինստիտուտ, սակայն կիսատ թողնելով ուսումը մեկնեց ծառա յության։ Զորակոչվելուց մեկ ամիս չանցած սկսվեց չարաբ աստիկ պատերազմը։ Գոռս նպատակասլաց, հավասարակշռված, բարի ու անչափ ընկերասեր էր։
Մանկուց համարձակ էր, տարբերվող ,ընկերների համար ամեն ինչի պատրաստ էր։

Երկար տարիներ ճանաչելով Գոռին կարող եմ ուղղակի մեկ բառով նկարագրել նրան՝ Ուրիշ էր….
Բանակ մեկնելուց առաջ միշտ ասում էր գնալու եմ հերոսանամ, անունս շատ եք լսելու, որին ի պատասխան կատակում էի, հոգու հետ խաղում ու թեման փոխում։ Երբ հասկացա, թե ինչ նկատի ուներ , արդեն շատ ուշ էր….

Վերջին օրը մարզադահլիճից չէր ուզում դուրս գալ ,մնացել էինք երկուսով ,խնդրում էի ,որ դուրս գա ,դուռը փակենք ու գնանք։ Ասեց սպասի, կգնանք։ Երկար նստած մնաց տատամիին, նայում էր շուրջը՝ պատերին, գորգին, մարզասարքերին….Երկար լռեցինք… Հասկանում էի՝ ինչ էր մտածում, ինչ էր զգում, ինչու չէր կարողանում դուրս գալ …Մոտեցա ու տեսա, որ աչքերը կարմրել են, լցվել, շրջվեց որ չտեսնեմ։

Հարցրեցի ի՞նչ էղավ, պատասխանեց՝ ո՞նց եմ երկու տարի ապրելու առանց էս գորգի։ Գոռիս երազանքները շատ էին, երբ սկսում էինք խոսել թվում էր, թե պլանավորել է իր ամբողջ կյանքը։
Արմատներով Արցախից էր ու միշտ հպարտորեն էր խոսում Արցախի մասին։ Գեղեցիկ ձայն ուներ, բայց հազվադեպ էր երգում։ Երբ կարողանում էինք համոզել, միայն հայրենասիրական երգեր էր երգում։

Ընկերների համար ավելի շատ էր ուրախանում քան ինքն իր։ Անգամ փոքր հաջողությունների ժամանակ Գոռն առաջին զանգողն էր, առաջին եկողն էր։ Տղաներից մեկի հաղթանակի համար զանգեց ուրախությունից արտասվեց։ Բանակից առաջ ասեց՝ «Մեր նկարները կգտնես կպահես, պետք կգա» պատասխանեցի կգաս միասին կնայենք… Լռեց…

Գոռս ծառայում էր Մարտակերտում, պատ երազմի օրերին մի քանի հոգուց կազմված խմբով կարողացել են հակառակորդի մեծաթիվ ուժեր հետ շպր տել, մեծ քանակությամբ կենդանի ուժ ու զե նք զի նամթերք ոչնչացնել, պահել իրենց վստահված դիրքը։
Հոկտեմբերի 18-ին հերթական մար տական առաջադրանքը կատարելիս Գոռս անմ ահացավ…

Մեկնաբանություններ